Wskazówki dotyczące diagnozy mutyzmu wybiórczego

Jednym z często zadawanych pytań w procesie diagnozy jest to, czy mutyzm wybiórczy można zdiagnozować w momencie współwystępowania innego zaburzenia, np. zaburzeń ze spektrum autyzmu (ASD).
W ramach działalności SMIRA wielokrotnie spotkać można diagnozy mutyzmu wybiórczego współwystępującego z innymi zaburzeniami, szczególnie tymi ze spektrum autyzmu. Bardzo często, przed pogłębieniem diagnostyki pod kątem ASD pacjent początkowo otrzymuje diagnozę mutyzmu wybiórczego. Zdarza się również, że mutyzm wybiórczy jest diagnozowany po potwierdzeniu występowania ASD.
Jednym z największych problemów diagnostycznych jest to, że często nie przeprowadza się dalszej diagnozy mutyzmu wybiórczego, gdyż zakłada się, że zaburzenia wynikające ze spektrum wyjaśniają wszystkie objawy występujące u pacjenta.
Stanowisko SMIRA w sprawie diagnozy mutyzmu wybiórczego:
a) jeżeli istnieje podejrzenie, że pacjent może spełniać kryteria mutyzmu wybiórczego specjaliści powinni przeprowadzać diagnozę również pod kątem tego zaburzenia. Aktualne i rekomendowane kryteria diagnostyczne znajdują się klasyfikacji DSM-5, gdzie mutyzm wybiórczy zaliczany jest do grupy zaburzeń lękowych.
b) diagności powinni niezależnie przeprowadzać diagnozę mutyzmu wybiórczego, nawet jeżeli pacjent ma już zdiagnozowane inne zaburzenie. Wg SMIRA „wyłączenie” MW z diagnozy zaburzeń już występujących działa na „niekorzyść” zarówno diagnozującego, jak i pacjenta. Jest to szczególnie istotne, jeżeli chodzi o zaburzenia ze spektrum autyzmu. Oczywistym jest, że osoba z tego typu zaburzeniem może również cierpieć na mutyzm wybiórczy.
Stanowisko SMIRA zostało przedstawione w książce „Tackling selective mutism” (Smith and Sluckin, 2015) oraz zatwierdzone przez prof. sir Michael’a Ruttera (Instytut Psychiatrii King’s College, Londyn)
(więcej informacji znaleźć można w „Tackling selective mutism” (Smith and Sluckin, 2015) Alice Sluckin i Benita-Rae)
14.11.2014

Nowa strona z ważnymi informacjami w temacie MW

Dziś powstaje nowa strona, aby nie ograniczyć nikomu dostępu do materiałów.

Potrzebuje kilku dni, aby załadować tutaj wszystkie materiały jakie mogę Wam za darmo udostępnić. Proszę o cierpliwość.
 
Możecie zgłaszać swoje uwagi dotyczące strony. Każda konstruktywna krytyka będzie rozpatrzona. Dziękuję ze wsparcie i Waszą wyrozumiałość.
Ania

Idealne sliding in w szkole

Dziecko nie mówi do nikogo po przekroczeniu progu szkoły. 1. Dziecko jest zapoznane z planem (odpowiednio do wieku) 2. Mama (lub inna osoba z która dziecko rozmawia) przychodzi z dzieckiem do pustej klasy/gabinetu i wydobywa z dziecka głos przez różne zabawy stopniując trudność 3. Dziecko mówi swobodnie do mamy. 4. Nauczyciel dodatkowy (ND) jest za zamkniętymi drzwiami. Mama nadal jest z dzieckiem i rozmawiaja – proste wyliczanki, czytanie 5. Nauczyciel wchodzi do klasy i zaczyna mówic z dzieckiem. 6. Mama sie wycofuje. ND zostaje z dzieckiem i rozmawiaja. 7. ND wprowadza kolejno 1,2,3,4 dzieci – czytają czytanki, potem rozmawiaja 8. ND wymienia dzieci na 4,5,6,7 – nadal czytaja czytanki, potem rozmawiają 9. ND oddala się w róg klasy podczas zajęć, dziecko z MW czyta czytanki, kiedy nauczyciel stara sie aby w klasie nie było ciszy. 10. ND wymienia dzieci parami, pojedyńczo, podchodzi blizej do wiekszej grupy, dzieci zaczynaja grac w gry, albo odpowiadac na trudniejsze pytania. 11. Wszyscy rozmawiaja
 
To OGROMNE UPROSZCZENIE. Pytanie – skąd wytrzasnąć tego ND?
 
10.02.2015